MEFKURE-Zeki Soyak – Ümit Çiçekleri

Bir başkadır çölde hayat. Zorlu bir mücadele, zorlu bir uğraş gerekir, yaşamak için. Uçsuz, bucaksız kum deryası, su yok, yol yok, ıssız, vahşi bir tabiat. Beklenmedik bir anda, beklenmedik bir tarzda, beklenmedik olaylarla karşı karşıya kalmak her zaman mümkün.

Yol kesici bir eşkıya, açlıktan gözleri dönmüş vahşî bir hayvan ya da bir çöl fırtınası… Öyle ki sanki tabiatı, coğrafyayı değiştirip yeni tepeler, yeni düzlükler oluşur önünüzde. Bir anda başka bir beldeye savrulduğunuzu hissedersiniz. Birdenbire etrafınızdaki her şeyin yabancılaştığını görürsünüz. Çöl şartlarına, çöl hayatına yabancı bir yolcu için dehşetin yaşandığı andır bu an… Şaşkınlık, telaş ve korku… Gündüzleri kavurucu sıcaklar, geceleri dondurucu soğuklar sarsar insan hayatını.

Elbette hep böyle devam etmez çöl hayatı. Yanık yürekler, çatlamış dudaklar, hasretle beklerken rahmet yağmurlarını, bakarsınız ufuktan bârân-ı rahmet taşıyan bulutlar belirir. Kan verir damarlara, can verir kavrulmuş kumlara… Suya kanıksar çöl, gölcükler oluşur yer yer. Kurumuş, kavrulmuş, hayat emaresi yok olmuş tabiat birden canlanır. Başka iklimlerde görülmeyen bir süratle değişir her şey. Görülmemiş güzellikte çiçekler açar, güller serpilir. Ümit çiçekleridir, hayat gülleridir bunlar. Sanki çöl bir bayram, bir düğün havasına bürünür. Giyinir allı pullu gelinliğini, örtünür allı pullu duvağını…

Bilmem dikkat ettiniz mi, çöldeki çiçek bir başkadır. Bir başka duruşu, bir başka açışı vardır. Size yaşama ümidi verir, en kötü şartlarda bile… Sanki: “Bana bak! Bekler miydin böyle olumsuz şartlarda benim gibi bir çiçeğin açmasını? Sana tebessüm edişini, sana sevgilini bir başka sevda ile hatırlatışını…

Bana bak, ibret al! Ümitsiz olma! Yaratanına güven, O’na dayan, Firavun’un sarayında Musa’yı büyüten, ona kitap veren Rab Teâlâ, seni de çölleşen nefsinden, çölleşen toplumdan, hayat pınarları akıtan, rahmet yağmurları yağdıran bir nevbahar iklimine yeniden doğdurur. O iklimde sana yeni bir hayat, bir kemalat bahşeder.” demektedir.

İyi kalpliler, iyi insanlar sevinirler bu yeni hayata, yeni tabiata, şükrederler, bu nimeti ikram edene, lütfedene. Kötü kalpliler, kötü insanlar kıskanır bu güzellikleri. İnsanların, toplumun huzurundan huzursuz olanlar, mutluluğundan mutsuz olanlar… Hasetle, kinle, hışımla bakar ümit çiçeklerine, tırpanlamak için fırsat kollar, haince kıyarlar onlara.

İnkârın, şirkin, taklidin, ahlaksızlığın revaç bulduğu, merhametsiz, taşlaşmış kalpli insanların hükümran olduğu toplumlar, çoraklaşmış, çölleşmiş, toplumlardır. Böyle toplumların ümit çiçekleri imanlı, iffetli, ahlaklı, bilgili gençlerdir. Onlar bizim istikbalimiz, onlar bizim ümitlerimiz, onlar bizim şeref levhalarımızdır. Onlar çöl fırtınalarına göğüs gere gere, yol kesicilerle mücadele ede ede, vahşi hayat şartlarına aldırmadan bu günlere geldiler. Çiçek açtılar, meyveye durdular.

Ey gafiller! Ey zalimler! Bu çiçeğe el uzatmayın, onu dalından koparmayın. Ey millet! Bin bir itina ile yetiştirdiğin, emek verdiğin, ümit çiçeklerine sahip çık. Ona vahşice saldıranlara fırsat verme. Hukukî zeminlerde tavrını al. Milletin bir kısmını diğer bir kısmına kışkırtan, bölücülük yapanlara karşı duyarsız kalma.