ŞİİR- MEDET SULTANIM (Sallallahu aleyhi ve sellem)

Kabul et Sultanım, şu günahkâr ümmetini

Tüm iştiyâkımla bürüneyim sünnetini

Nedir bilmem ki; seni sevmenin külfetini

Neyse Sultanım söyle; aşkla yanmaya geldim

***

Kalbimiz çok kirlendi dünya ziynetleriyle

Zihnimi bulandıran nice külfetleriyle

Seçkin kullara mahsus, çile uzletleriyle

Arınarak huzura ümmet olmaya geldim

***

Sultanım, sen yokken şu bağrıma ateş düştü

Bütün küfür âlemi hep başıma üşüştü

Müslümanım diyenler iblislerle görüştü

Ben onlardan beriyim, senin olmaya geldim

***

Çok kötü bir devir bu; beyin iğdiş, kalp hasta

İşlenen zulümlerle müminler zorda, yasta

Garibe verilmeden bölünüyor hep pasta

Şu vicdansız dünyada, vicdan olmaya geldim

***

Gelsen de dünyamıza, bakmaya âr ederim

Yüce dâvâna ihânet, en acı kederim

Şu gaflet dünyasında, bilmem nasıl ederim

Gafletimden arınıp, gönül almaya geldim

***

Sultanım’ın dünyası hep merhamet kokardı

Engin hoşgörüsünde nice güller açardı

Seni bir kez görenler saâdetler saçardı

Rahmet saçan dünyanda, kendim olmaya geldim

***

Biliyorum yüzüm yok, utanırım ârımdan

Hakkı savunduğumda mümin kaçar yanımdan

Önemi yok Sultanım, tek kalsam da canımdan

Vazgeçerek yolunda, Musab olmaya geldim

***

Yalan, talan, ihânet; aldı başı yürüdü

İblis’in dünyasında nice soysuz ürüdü

Ne vakit çağrı duysa, müslim ayak sürüdü

Sırtımdaki hançeri sana demeye geldim

***

Sultanım, âh Sultanım, derdimi kime derim

Kime hakkı anlatsam, ölü tokatı yerim

Yaşayan ölülerle aynı mezarda yerim

Türbede ki; diriden, medet ummaya geldim

***

Senin şifâ sözlerin aydınlatsın yolumu

Kehânete gerek yok, Kur’an söyler sonumu

Gücün bittiği yerde, kaldır benim kolumu

Küffarın karşısında medet ummaya geldim

***

Âşık Yusuf derdin söyletir seni, bilirim

Resul’ün sünnetiyle ancak yola gelirim

Senin aşk ateşinde cevher gibi eririm

Eriterek kendimi, ben de olmaya geldim

ALLAHÜMME SALLİ ALA SEYYİDİNA MUHAMMED…