Zehirin Tanımı: Aşırılık – Bilal İnal

Bir hedef belirleyip de yol almaya başladığımızda bu çabamızı miktar olarak 5’e ayırabiliriz: Yetersiz, az, vasat(ideal), fazla ve aşırı.

Yetersiz: Gösterdiğimiz çaba bizi hedefimize vaktinde götürmeyi bırakın geç bile götürmeyecektir.

Az: Gösterdiğimiz çaba bizi hedefimize vaktinde götürmeyecek seviyededir ama geç bir zamanda götürme umudu vardır.

Vasat: Hedefimize vaktinde bizi ulaştıracak olan çabamızdır.

Fazla: Ortaya koyduğumuz çaba hedefimize oranla abartılıdır. Sonuçta bizi hedefimize vaktinde ulaştırır ama tüm enerjimizi de tüketir. Hedefe ulaştığımızda hareket edecek, bir sonraki hedefe yönelecek gücümüz kalmaz.

Aşırı: En ilginç olanı budur çünkü hedefe bizi ulaştıracak olan çabanın çok daha fazlasını göstermemize rağmen sürekli hedeften uzaklaştırır.

Mesela doktora gittiniz ve bir haftada sizi iyileştirecek bir tedavi planladı ama siz ilaçları bir günde bitirip hemen iyileşmeye çalıştınız. Sonuç olarak bu aşırılık sizi bırakın iyileştirmeyi daha da sağlıksız bir hale getirecektir. Hatta bu şekilde acile gelen hastalara intihar mı etmeye çalışıyordun diye sorarız çünkü bu mantıkla uyuşmayan bir beklentidir. Sosyal hayatta da bu tarz aşırılıklar gördüğümüzde “provoke mi ediyor sabote mi ediyor” acaba diye sorgularız çünkü aşırılığa kaçan insanın ya aklında sıkıntı vardır ya da samimiyetinde.

Bir de içten içe zehirleyen bir aşırılık tarzı vardır ki bu en tehlikelisidir. Mesela kişi bir doktora gider tedavisi planlanır ama durmaz başka doktora gider. Onun da önceki tedaviden haberi yoktur bambaşka bir tedavi ekler. Kişi bunla da yetinmez birçok doktor gezer. Sonunda her doktor fark etmeden bu kişiye aşırı bir tedavi eklemiştir.

Aynı bu şekilde sosyal hayatta da her çiçekten polen toplayıp bal yapmaya çalışan kişiler görürüz. Bunların çabası da bu örnekteki aşırılığın aynısıdır. Her dünya görüşünden bir parça almanın şöyle bir sıkıntısı vardır. Aynı farklı doktorların önceki doktorun tedavisinden habersiz olduğu gibi burada da her dünya görüşü sadece kendi takipçilerini var sayarak bir perspektif sunar. Sonuç olarak birbirinden alakasız ve habersiz tüm bu görüşleri alan kişi koordinasyon kuramadığı için sadece aşırı yükleme almış olur.

Böyle bir hastayla acilde doktor olarak karşılaşmak ne kadar can sıkıcıysa böyle bir insanla hayatta size danışmaya gelmiş şekilde karşılaşmak da bir o kadar can sıkıcıdır. Hatta çoğu zaman size danışmaya gelen kişinin bu kaosu çözmek için gelmediğini fark edersiniz. Size bu kaosa yedinci sekizinci düğümü attırmaya gelmiştir. Sizin için çok değerli olduğuna inandığınız şeyleri bu kişiye aktarmak istemezsiniz çünkü onun için zehirden başka bir şey olmadığını anlarsınız. Aşırılık en güzel şeyi zehir haline getirir.