YETİŞTİM ARTIK KOŞMAM GEREKMİYOR

Selamün Aleyküm,

Bir videoya denk geldim babasını kaybeden biri 6 ay hiç ağlamamış eşi de sorgulamış hatta bir gün ailecek tatile gittikleri yolculukta biri musluğu açtı sanki diyor. Herkes normaline dönünce sıra bana gelebildi diye bahsediyor. Yası bile hak göremiyor insan kendine…

22 yaşında birilerine tevafuk ettik. Hayata yeni atılacaklar sancıları var. Ama yine de acele etmiyorlar. Yardım kabul etmiyorlar. Kaygıları var ama kendileri çözebileceklerine inanmışlar. Destek olmak istedim. Reddedildim. Devam ettim hayatıma, ettiğimi sandım. Telefonumda notlarıma bakarken bir şiirime denk geldim. 22 yaşımdan beri diye başlıyor. Bir sayı hiç bu kadar büyümemişti gözümde. Biran da aydınlandım. Geçmişe döndüm. Kime koşsam kendime yetişmek istediğimi anladım. Elinden tutmak istiyorum cesaretlendirmek, yapabilirsin demek istiyorum. Hayatında açılan o kocaman boşluğa merhem olmak derdindeyim. Babam’dan bahsediyorum şiirde… O zaman anladım onların babaları yanında. Düşebilir insan, bocalayabilir, makul karşılanabilir, deneyebilirler başarmak zorunda değiller. Suçlanmayacaklar bir yanları eksik değil. İsyan etmiyorum, hayâ ederim. Rabb’im benimleydi hiç bırakmadı elimi elhamdülillah. Ailem vardı elhamdülillah ellerinden ne geliyorsa yaptılar. Dostlarım vardı, arkadaşlarım vakıftan pamuk yürekli insanlar ve niceleri ama bir şey eksikti işte “Babam”… Öyle büyük bir eksiklik ki ben bazen saydığım varlar için bile ağladım hatırlıyorum. İmrendim… Sadece küçük bir çocuk gibi benim de babam olsun istedim yanımda… Aslında babamın benden gitmesine de izin vermedim. Bir şekilde yaşattım. Anılarımda, hayallerimde, yeni başlangıçlarımda benimleydi. Ama bir sabah kalktım kalbimde bir sızı. Tarifsiz bir sızı, neyim var bulamıyorum. Nefes alamıyorum. Yaşlar süzülüyor gözümden… Bu satırları yazıyorum. Ben bugün babamı kaybettim. Yüreğinden yaralı bizim hikayemiz… Ama Babamsız da devam etmesi lazım. Durduramıyor insan hayatı.

Yaşça küçük biri daha yakında zamanda söylemişti; “Hayat Durmaz” diye. Ben de ilerde gözüküyorum ama zaman göreceli bir kavram demiştim. İçimden ne kadar olgun biri diye geçirmiştim. Bana ne çok şey öğretti bu tevafuk. Teşekkür ederim Allah’ım…

Biliyorum ki yine yanımda olacak babam, bazen kızacak bazen gurur duyacak en çok da mutlu olacak. İşte benim kızım diyecek gözümü arkada koymadı… Bizim birlikte geçirdiğimiz her an geleceğe bıraktığı mesajlarla doluymuş. Şimdi anlıyorum. O zamanlar ihtiyacım olmayan o kadar şey öğretip göstermişti ki bana… Erken gideceğini bilmişcesine hep acelesi vardı.

Ara ara gideceğim de derdi bana. Şaka yapıyor sanırdım. Hangi çocuk inanabilir ki babasının gideceğine… Yokluğunda bile o kadar sıkı tutuyor ki elimi ben yolumu kaybetmedim elhamdülillah. Sadece Zaman zaman çocuk gibi davrandım. Yürümek istemedim, sebepsiz ağlamalar geldi içimden, acele ettim bazen, annemin lafını dinlemedim,  salıncaktan inmek istemedim…

Hala salıncakta sallanıyorum. Babasını çok arayan o küçük kıza yaklaşmak için…

Şimdi yeni yeni 22 yaşındaki bana ulaştım, hayalleri var. Hedefleri var. Beklemediğim şekilde cesaretli, yapabilir birçok şeyi gecikmedi yetişti. Koşmasına gerek yok artık yürüyerek de ulaşabilir varmak istediği yerlere… Kendi elinden tutabilir mi insan. Tutar, hem de tuttuğunu çok geç anlayarak tutar… Birlikte yol alacağız artık ve yapılacak çok şey var yeniden başlıyoruz inşallah…

Veda etmiyorum, sen hep benim kalbimde olacaksın. İyi ki benim babamsın. Şükrünü hala nasıl eda edeceğimi bilemediğim bir nimetsin babam…

Yattığın yer seni incitmesin. Ben, biz senden razıyız, Allah’ım da senden razı olsun inşallah makamın âli olsun Efendimize komşu olasın inşallah. Sadaka-i cariye olabiliyorumdur inşallah sana…

Selam ve hasretle…

Elif   ERGÜN